Taki tytuł nosi obecna wystawa w Muzeum Narodowym, podtytuł: Tysiąc lat kontaktów polsko-węgierskich. Wystawa jest poniekąd protokolarna bo zorganizowano ją z okazji przekazania Polsce przez Węgry prezydencji EU. Zrobiono ją jednak rzetelnie, tysiąc lat kontaktów przedstawione jest systematycznie przy pomocy plansz oraz eksponatów, możliwość ich jednoczesnego obejrzenia jest unikalna.

Podejście jest klasyczne, podręcznikowe można powiedzieć. Jest informacja o dynastycznych związkach, wspólnej walce w powstaniach, wojskowej pomocy Węgierskiej w czasie wojny 1920 roku, przyjęciu uchodźców w 1939 roku a także kontaktach opozycji. Są stare monety i pieczęcie, na których pojawiają się herby obu państw, portrety, zbroje, miecze, fragmenty kamienne, później pojawiają się mapy, książki a także nuty (Chopin i Liszt przyjaźnili się przecież), mundury, broń, grafiki no i zdjęcia. Wystawa kończy się na latach 90-tych zdjęciami z podpisania umowy zakładającej grupę wyszegradzką oraz z wizyty papieża na Węgrzech.

Mimo okazjonalnych ocen („niestety” Węgrzy często wierzyli propagandzie kadarowskiej) wystawa jest dość encyklopedyczna w charakterze. Ogólnym jej przekazem jest, że kontakty między Polską a Węgrami były zawsze żywe i dobre – nieprzypadkowo wystawa honoruje przekazanie prezydencji – ale tym niemniej nie unika drażliwszych tematów jak napaść Jerzego/Györgya Rákocziego na Polskę czy też niechęci części węgierskich polityków wobec idei odrodzenia Polski w okresie pierwszej wojny światowej.

Dla osób zainteresowanych stosunkami polsko-węgierskimi wystawa jest świetną możliwością szybkiego podciągnięcia się w temacie. Wszystkie teksty są po węgiersku, polsku i angielsku, za co chwała muzeum mimo okazjonalnych błędów w tłumaczeniu jak Gomułka/Gomółka. Wystawa jest otwarta do końca września więc zostało jeszcze na to trochę czasu.

A mnie przy okazji zafrapowało pytanie na ile stosunki polsko-węgierskie są unikalne, zarówno dla obu tych krajów jak i innych państw. Nigdy nie widziałem żadnych porównań do stosunków pomiędzy innymi krajami. A może przyjaźń polsko-węgierska to raczej rodzaj pozytywnej kliszy nie całkiem ugruntowanej w rzeczywistości? Ciekawe byłoby więcej się na ten temat dowiedzieć.

I całkiem drobna sprawa. W internetwowym wprowadzeniu do wystawy pojawia się wzmianka o polskich wierszach Bálinta Balassi. Nigdzie nie znalazłem o nich żadnej wzmianki, nawet w tak szczegółowym opracowaniu jak to. Czy ktoś może wiec coś na ich temat? Czy chodzi po prostu o wiersze napisane w Polsce?